Okulary ochronne czy przyłbica — co wybierasz, gdy podczas pracy może pojawić się odprysk metalu, kropla odczynnika albo aerozol po zabiegu? Jedna osłona przed oczami nie zawsze zabezpiecza całą twarz, a przyłbica pozostawia przestrzeń, przez którą zanieczyszczenie może dostać się pod jej krawędź. W gabinecie stomatologicznym, laboratorium analitycznym i na hali produkcyjnej zagrożenia wyglądają inaczej, dlatego przypadkowy wybór sprzętu łatwo prowadzi do fałszywego poczucia bezpieczeństwa.
Okulary z bezbarwnymi soczewkami dobrze sprawdzają się tam, gdzie liczą się drobne odpryski, pył i swoboda ruchu. Przy pracy z cieczami, substancjami drażniącymi lub ryzykiem rozlania potrzebne bywają szczelne gogle, które osłaniają oczy również od boków. Przyłbica przydaje się podczas czynności generujących rozbryzg lub aerozol, ponieważ zakrywa także nos, usta i dużą część twarzy. Nie zastępuje jednak okularów ani gogli, gdy zagrożenie może nadlecieć od dołu lub z boku. W praktyce wiele stanowisk wymaga połączenia obu rodzajów ochrony. Liczy się też dopasowanie oprawek, wentylacja, odporność soczewek na uderzenia oraz wygoda podczas wielogodzinnej pracy. W laboratorium źle dobrana osłona może parować i ograniczać widzenie oznaczeń na probówkach, a na produkcji utrudniać precyzyjne wykonanie zadania. W gabinecie medycznym sprzęt musi pozwalać na kontakt z pacjentem, a jednocześnie chronić przed materiałem biologicznym. Artykuł pomoże Ci rozpoznać zagrożenia na stanowisku i dobrać ochronę wzroku oraz twarzy do wykonywanych czynności.
Jak dobrać ochronę wzroku do zagrożenia: okulary ochronne, gogle czy przyłbica
Dobór osłony zaczyna się od sprawdzenia, co może dotrzeć do oczu i z którego kierunku. Przy obróbce mechanicznej, cięciu, szlifowaniu lub pracy z narzędziami ręcznymi zagrożeniem są zwykle odpryski lecące od przodu albo z boku. Okulary ochronne z osłonami bocznymi chronią wtedy przed drobnymi cząstkami, a ich lekka konstrukcja sprzyja noszeniu przez całą zmianę. Przed wyborem trzeba ocenić, czy pracownik nosi okulary korekcyjne, czy oprawa dobrze przylega oraz czy soczewka nie ogranicza pola widzenia. Okulary ochronne do pracy sprawdzą się tam, gdzie ryzyko dotyczy głównie cząstek stałych, a stanowisko nie naraża na rozbryzg cieczy.
Przy chemikaliach, cieczach pod ciśnieniem, intensywnym pyle i aerozolach lepszą barierę tworzą gogle szczelne. Elastyczna oprawa przylega do twarzy i ogranicza drogę, którą krople lub pył mogłyby dostać się pod soczewkę od góry, dołu albo boków. Definicja szczelności gogli oraz oznaczenia odporności na rozbryzg pomagają porównać modele przeznaczone do różnych warunków pracy. W laboratorium trzeba też sprawdzić, czy wentylacja gogli nie wpuszcza substancji, przed którymi mają chronić, oraz czy materiał soczewki jest odpowiedni do używanych preparatów. Przy kontakcie z odczynnikami lub ryzyku silnych odprysków warto rozważyć gogle ochronne do chemii i prac pyłowych.
Przyłbica osłania oczy, całą twarz i często także część szyi, dlatego przydaje się przy zabiegach generujących aerozol, myciu pod ciśnieniem, przelewaniu płynów czy pracach z ryzykiem większego rozbryzgu. Nie przylega jednak szczelnie do twarzy, więc sama przyłbica nie zastępuje okularów lub gogli, gdy ciecz, pył albo aerozol może dostać się pod osłonę. W gabinecie stomatologicznym i podczas procedur medycznych przyłbicę zwykle łączy się z ochroną oczu dobraną do charakteru zabiegu. Zasady łączenia ochrony oczu z osłoną twarzy przy aerozolu warto ustalić przed rozpoczęciem procedury, a nie dopiero po rozprysku materiału.
Promieniowanie wymaga osobnej oceny, ponieważ bezbarwna soczewka nie chroni automatycznie przed UV, intensywnym światłem, promieniowaniem laserowym czy łukiem elektrycznym. Trzeba sprawdzić oznaczenia producenta, rodzaj filtra i przeznaczenie produktu, zamiast dobierać barwę soczewki wyłącznie dla komfortu widzenia. W laboratorium okulary muszą odpowiadać używanym substancjom i metodom pracy, a na produkcji także energii uderzenia oraz obecności pyłu lub gorących cząstek. Dobrym punktem wyjścia jest ocena stanowiska: wykonywanej czynności, możliwych źródeł zagrożenia, czasu ekspozycji i ochrony wymaganej razem z maską, hełmem lub półmaską. Gdy wybór dotyczy codziennego użytkowania, pomocne będzie porównanie sytuacji, w których wystarczą okulary, z tymi, w których potrzebna jest przyłbica.
Okulary ochronne na co dzień: kiedy wystarczy bezbarwna soczewka
Po porównaniu okularów, gogli i przyłbicy łatwiej określić, kiedy wystarczą klasyczne okulary ochronne z bezbarwną soczewką. Sprawdzają się przy ryzyku uderzenia przez drobny przedmiot, suchych odpryskach materiału, pyle oraz przy krótkich pracach technicznych, podczas których zagrożenie nadchodzi głównie od przodu. Takie sytuacje zdarzają się przy obróbce ręcznej, montażu, pakowaniu, pracy z narzędziami czy porządkowaniu stanowiska. Bezbarwna soczewka nie zmienia odbioru kolorów i nie ogranicza widoczności w pomieszczeniach, dlatego nadaje się do stałego noszenia w gabinecie, laboratorium i na hali.
Ochrona działa tylko wtedy, gdy okulary dobrze przylegają do twarzy i nie zsuwają się przy schylaniu lub ruchu głowy. Modele z osłonami bocznymi lepiej zatrzymują pył i cząstki nadlatujące z boku niż oprawy o otwartej konstrukcji. Przy wyborze trzeba sprawdzić oznaczenie odporności mechanicznej soczewki i oprawy, dopasowane do zagrożeń obecnych na stanowisku. W laboratoriach, gdzie wykonuje się rutynowe czynności bez ryzyka rozlania agresywnej cieczy, przydają się lekkie okulary laboratoryjne z powłoką ograniczającą parowanie i zarysowania.
Powszechny mit mówi, że okulary korekcyjne zapewniają taką samą ochronę jak model BHP, bo ich szkła także osłaniają oczy. Zwykłe okulary korekcyjne często nie mają bocznej osłony, wymaganej odporności na uderzenie ani konstrukcji, która pozostaje stabilna podczas pracy. Osoba nosząca korekcję może wybrać okulary ochronne nakładane na własne oprawy albo model ochronny wykonany z soczewkami korekcyjnymi. Komfort ma praktyczne znaczenie: ucisk na nos, parowanie i zbyt ciężka oprawa sprawiają, że pracownik częściej zdejmuje ochronę w trakcie zadania.
Okulary z otwartą konstrukcją przestają wystarczać, gdy czynnik może dostać się pod soczewki od dołu lub z boków, a także przy rozpryskach cieczy, substancjach żrących, intensywnym pyle i aerozolu. Nie zabezpieczą również całej twarzy podczas procedur stomatologicznych, szlifowania z dużą ilością odprysków czy pracy z płynem pod ciśnieniem. W takich warunkach trzeba sięgnąć po szczelne gogle, a przy zagrożeniu twarzy uzupełnić ochronę przyłbicą; praktyczne różnice omawia porównanie okularów ochronnych i przyłbicy. Bezbarwna soczewka pozostaje dobrym wyborem wtedy, gdy ocena ryzyka potwierdza, że występują przede wszystkim lekkie, suche cząstki i zagrożenie nie omija boków oprawy.
Gogle szczelne przy chemikaliach, cieczach i odpryskach
Bezbarwne okulary ochronne sprawdzają się przy typowych pracach, podczas których zagrożenie nadlatuje głównie z przodu. Gdy jednak pracownik przelewa odczynniki, rozcieńcza środki dezynfekcyjne albo obsługuje instalację z cieczą pod ciśnieniem, sama osłona soczewek może nie wystarczyć. Gogle szczelne przylegają do twarzy na całym obwodzie i ograniczają dostęp kropli, rozbryzgów oraz pyłu od góry i z boków. Taki model dobiera się do rodzaju zagrożenia oraz oznaczeń producenta, a pełną gamę środków do ochrony wzroku warto traktować jako punkt wyjścia do oceny stanowiska.
Szczelność ma szczególne znaczenie przy substancjach drażniących i żrących, ponieważ kropla może dostać się pod zwykłe okulary podczas pochylania się nad naczyniem. Gogle pomagają też przy intensywnych odpryskach powstających podczas szlifowania, cięcia, mieszania mieszanin lub czyszczenia powierzchni strumieniem cieczy. Trzeba przy tym odróżnić modele wentylowane od niewentylowanych. Wentylacja pośrednia ogranicza parowanie, a jednocześnie utrudnia bezpośrednie przedostawanie się rozbryzgów do środka. Gogle bez otworów lepiej odcinają drogę cieczy i aerozolom, lecz szybciej zaparowują podczas wysiłku lub pracy w ciepłym pomieszczeniu. Problem zmniejsza powłoka przeciwmgielna, właściwe dopasowanie paska i przerwy pozwalające oczyścić soczewkę zgodnie z instrukcją producenta. Nie należy zdejmować gogli w strefie, gdzie nadal unosi się pył lub występuje ryzyko rozlania. Porysowaną, matową albo nieszczelną osłonę trzeba wymienić, bo pogarsza widoczność i może przepuszczać substancję przy krawędzi. Dobór powinien uwzględniać również odporność materiału soczewki na uderzenie i kontakt z konkretną chemią.
Gogle muszą współpracować z pozostałym wyposażeniem ochronnym. Przy półmasce filtrującej lub masce z pochłaniaczami ich krawędź nie powinna podważać uszczelnienia maski ani uciskać nosa, dlatego przed rozpoczęciem pracy dobrze jest sprawdzić zestaw w praktyce. Osłona twarzy może zatrzymać większy rozbryzg, lecz nie zastępuje gogli, gdy substancja może dostać się pod przyłbicę od dołu lub z boku. Przy pracy z aerozolem, zwłaszcza podczas procedur zabiegowych, zasady łączenia osłon opisuje materiał o ochronie twarzy podczas procedur z aerozolem.
Ochrona wzroku w laboratorium, gabinecie medycznym i stomatologicznym
Gogle szczelne sprawdzają się przy chemikaliach, cieczach i odpryskach, ponieważ ograniczają dostęp substancji także od boków. W laboratorium i gabinecie zagrożenie często zmienia się jednak wraz z czynnością: inaczej wygląda pipetowanie odczynnika, inaczej pobieranie materiału biologicznego, a inaczej użycie turbiny stomatologicznej.
Tabela porównuje dobór ochrony do typowych czynności, kierunku rozprysku oraz wymagań higienicznych. Przy pracy w silnym świetle zabiegowym lub z urządzeniami emitującymi określone promieniowanie dobiera się też soczewkę do zagrożenia, a nie do samej barwy. Pomaga w tym przewodnik po kolorach okularów ochronnych.
| Stanowisko lub czynność | Najlepsza ochrona oczu | Ryzyko, które ogranicza | Higiena i użytkowanie |
|---|---|---|---|
| Laboratorium chemiczne: rozcieńczanie kwasów, zasad i odczynników | Gogle szczelne; przy nalewaniu większych objętości także przyłbica | Rozprysk cieczy z naczynia, krople odbite od blatu, kontakt substancji z bokiem oka | Po zabrudzeniu umyj powierzchnię zgodnie z procedurą dla danego odczynnika. Nie używaj porysowanych szybek. |
| Laboratorium analityczne: pipetowanie i przygotowanie próbek | Okulary laboratoryjne z osłonami bocznymi; gogle przy ryzyku intensywnego rozprysku | Pojedyncze krople próbki, odprysk po otwarciu probówki, przypadkowe zachlapanie podczas mieszania | Przechowuj okulary w czystym etui lub pojemniku, oddzielnie od rękawic i materiału używanego przy próbce. |
| Praca z materiałem biologicznym i procedury generujące aerozol | Gogle szczelne, a przy ryzyku rozprysku również przyłbica noszona na goglach | Aerozol, krople wydzieliny, rozprysk podczas wirowania, otwierania pojemników lub aspiracji | Dezynfekuj elementy wielorazowe środkiem dopuszczonym przez producenta. Zdejmuj ochronę bez dotykania przedniej części. |
| Gabinet medyczny: badanie pacjenta, iniekcje, opatrywanie ran | Okulary z osłonami bocznymi; przyłbica przy płukaniu ran lub ryzyku krwi i wydzielin | Rozprysk płynów ustrojowych skierowany na oczy, nos i usta | Przyłbicę czyść po każdym zabrudzeniu. Okulary przeznaczone dla personelu nie powinny krążyć między stanowiskami bez dezynfekcji. |
| Stomatologia: skaling, praca turbiną, usuwanie wypełnień i płukanie pola zabiegowego | Okulary ochronne lub gogle oraz przyłbica osłaniająca całą twarz | Woda, ślina, krew, pył zębiny i drobne cząstki wyrzucane przez narzędzia obrotowe | Przyłbica chroni też skórę twarzy, ale nie uszczelnia okolic oczu. Pod nią nadal noś okulary albo gogle. |
Okulary laboratoryjne wystarczą przy ograniczonym ryzyku kropli nadlatujących głównie z przodu, jeśli mają osłony boczne i dobrze trzymają się twarzy. Gogle wybiera się tam, gdzie ciecz może dostać się pod oprawkę, a przyłbicę dokłada się podczas zabiegów i pracy z aerozolem, gdy ochrony wymaga także nos, usta oraz przednia część twarzy. Sama przyłbica nie zastępuje ochrony oczu przy rozpryskach bocznych ani przy substancjach chemicznych.
Przyłbica przy aerozolu i rozprysku: kiedy chroni lepiej niż okulary
Jak opisano wcześniej, okulary ochronne osłaniają przede wszystkim oczy. Przyłbica rozszerza tę osłonę na czoło, policzki, nos, usta i podbródek, dlatego sprawdza się podczas czynności, w których płyn, ślina, krew, chłodziwo albo roztwór chemiczny może rozprysnąć się na całą twarz. W gabinecie stomatologicznym dotyczy to pracy z turbiną, skalerem ultradźwiękowym i innymi narzędziami wytwarzającymi aerozol. W laboratorium przyłbica przydaje się przy przelewaniu cieczy, otwieraniu pojemników pod ciśnieniem oraz pracach, gdzie rozprysk może nastąpić z przodu.
Większa osłona twarzy, mniejsza szczelność przy oczach
Pełna przyłbica ogranicza bezpośredni kontakt twarzy z kroplami lecącymi od przodu, lecz między jej krawędzią a twarzą pozostają otwarte przestrzenie. Drobne cząstki, mgła chemiczna lub aerozol mogą dostać się pod osłonę od dołu, z boków albo przy gwałtownym ruchu powietrza. Dlatego sama przyłbica nie zastępuje okularów ochronnych, a przy ryzyku kontaktu z cieczą lub pyłem najlepiej zakładać pod nią szczelne gogle. Gogle plus przyłbica tworzą rozsądny zestaw przy agresywnych chemikaliach, intensywnym rozprysku i pracy nad otwartym naczyniem.
Okulary plus przyłbica wystarczą tam, gdzie zagrożenie pochodzi głównie z przodu i ma postać większych kropli lub odprysków. Taki układ ułatwia komunikację z pacjentem i zwykle mniej ogranicza widzenie obwodowe niż gogle. Przyłbica nie chroni jednak dróg oddechowych; jeśli procedura wymaga maski, półmaski filtrującej albo innej ochrony oddechu, trzeba stosować ją niezależnie od osłony twarzy. Osłona powinna schodzić poniżej podbródka i sięgać na boki twarzy, ponieważ krótki wizjer zatrzymuje tylko część rozprysku.
Przyłbice uchylne ułatwiają krótkie przerwy i zmianę czynności, ale podczas pracy z aerozolem wizjer musi pozostawać opuszczony. Model pełny, z regulowanym nagłowiem, daje stabilniejszą osłonę przy pochylaniu się nad pacjentem, blatem lub urządzeniem. Warto sprawdzić, czy przyłbica mieści okulary korekcyjne oraz czy jej górna część nie koliduje z maską i oświetleniem stanowiska. Gdy wizjer paruje, nie należy go odsuwać w strefie zagrożenia; lepiej poprawić dopasowanie maski, oczyścić powierzchnię środkiem przeznaczonym do tworzywa lub wybrać model z lepszą wentylacją.
Normy, filtry i codzienne użytkowanie środków ochrony wzroku
Przyłbica dobrze ogranicza kontakt twarzy z aerozolem i rozpryskiem, ale nie zastępuje okularów ani gogli dobranych do zagrożenia. Przy pracy z odczynnikami, pyłem, odpryskami lub promieniowaniem trzeba sprawdzić oznaczenia producenta na soczewce i oprawie. To one mówią, czy dany model chroni przed uderzeniem, kroplami cieczy, drobnym pyłem albo określonym zakresem promieniowania.
Tabela zestawia najczęściej spotykane normy, oznaczenia i cechy użytkowe. Dobór filtra zależy od procesu: bezbarwne soczewki sprawdzają się przy pracy w pomieszczeniu, natomiast filtr UV lub podczerwieni dobiera się do źródła promieniowania, a nie do samego odczucia jasności.
| Element lub oznaczenie | Co oznacza w praktyce | Typowe zastosowanie | Kontrola i pielęgnacja |
|---|---|---|---|
| EN 166 | Podstawowa norma dla środków ochrony oczu. Oznaczenia na soczewce i oprawie określają zakres ochrony oraz odporność mechaniczną. | Okulary, gogle i przyłbice używane w laboratorium, gabinecie, warsztacie i na produkcji. | Przed użyciem sprawdź, czy soczewka nie jest pęknięta, głęboko zarysowana, odbarwiona lub poluzowana w oprawie. |
| Odporność S, F, B | S oznacza podwyższoną wytrzymałość, F odporność na uderzenie o małej energii, a B odporność na uderzenie o średniej energii. | F sprawdza się przy lekkich pracach montażowych; B wybieraj tam, gdzie mogą pojawić się szybsze odpryski. | Po silnym uderzeniu wycofaj ochronę z użycia, nawet gdy nie widać pęknięcia. Materiał może mieć uszkodzenia wewnętrzne. |
| Oznaczenia 3 i 4 | Symbol 3 dotyczy ochrony przed kroplami i rozbryzgami cieczy, a 4 ochrony przed dużymi cząstkami pyłu. | Przy chemii i rozbryzgach wybieraj szczelne gogle z oznaczeniem odpowiednim do zagrożenia; same okulary z ramionami nie osłonią boków oczu. | Po kontakcie z substancją chemiczną umyj powierzchnię środkiem zalecanym przez producenta i usuń model, którego nie da się bezpiecznie oczyścić. |
| Filtr UV — EN 170 | Filtr ogranicza ekspozycję na promieniowanie ultrafioletowe. Stopień zaciemnienia musi pozwalać na bezpieczne obserwowanie stanowiska. | Praca przy źródłach UV, na zewnątrz lub przy urządzeniach, których instrukcja wymaga ochrony przed UV. | Nie oceniaj ochrony UV po ciemności soczewki. Zawsze odczytaj oznaczenie filtra na produkcie i porównaj je z wymaganiami procesu. |
| Filtr podczerwieni — EN 171 | Filtr IR ogranicza promieniowanie podczerwone emitowane przez gorące materiały i źródła ciepła. Nie jest zamiennikiem filtra spawalniczego. | Stanowiska z gorącymi elementami, piecami lub procesami generującymi promieniowanie cieplne. | Nie używaj soczewki zarysowanej lub zmętniałej: pogarsza widoczność kontrastu i utrudnia ocenę nagrzanych powierzchni. |
| Powłoka przeciwmgielna i utwardzenie | Powłoka przeciwmgielna ogranicza parowanie soczewek, a powłoka utwardzająca zwiększa odporność powierzchni na drobne zarysowania. | Gabinet, laboratorium, maski ochronne, praca w zmiennej temperaturze i środowisku o podwyższonej wilgotności. | Czyść soczewki letnią wodą, łagodnym środkiem i miękką ściereczką. Suche wycieranie zabrudzeń może porysować powierzchnię i osłabić powłokę. |
Przechowuj okulary, gogle i przyłbicę w etui albo czystej szafce, z dala od promieni słonecznych, źródeł ciepła i substancji chemicznych. Dezynfekcję wykonuj preparatem zgodnym z materiałem soczewki oraz oprawy. Gdy ochrona ogranicza widzenie, nie trzyma się stabilnie na twarzy albo ma uszkodzone elementy, należy ją wymienić. Kolor soczewek i filtr dobieraj do światła oraz procesu pracy, a nie wyłącznie do wyglądu produktu.
Ochrona dopasowana do pracy
Dobór osłony oczu zaczyna się od oceny zagrożenia na stanowisku: pyłu, odprysków, cieczy, chemikaliów lub aerozolu. Bezbarwne okulary sprawdzają się przy codziennych pracach mechanicznych, szczelne gogle lepiej osłaniają oczy przed rozpryskiem, a przyłbica chroni większą część twarzy podczas zabiegów i czynności generujących aerozol. Przyłbica nie zastępuje jednak ochrony oczu, gdy zagrożenie może dostać się pod jej krawędź. Liczy się też wygoda noszenia, stan soczewek oraz zgodność oznaczeń z warunkami pracy.
Przejdź dziś przez jedno stanowisko pracy i zapisz, co może zagrozić oczom oraz twarzy podczas każdego etapu zadania. Następnie sprawdź, czy używany środek ochrony dobrze przylega, nie ogranicza widzenia i odpowiada występującemu zagrożeniu. Jeśli pojawiają się chemikalia, rozprysk lub aerozol, ustal zasady łączenia okularów, gogli i przyłbicy przed rozpoczęciem pracy.
Najczęściej zadawane pytania
Jak wybrać między okularami ochronnymi a przyłbicą?
Okulary ochronne sprawdzają się przy pyłach, drobnych cząstkach i lekkich odpryskach lecących od przodu. Przyłbicę wybierz, gdy podczas pracy może powstać aerozol albo rozprysk płynu na całą twarz, na przykład przy zabiegach stomatologicznych lub przelewaniu cieczy.
Przyłbica osłania twarz, ale zwykle nie uszczelnia okolic oczu. Dlatego przy ryzyku kontaktu z chemikaliami lub cieczą pod ciśnieniem należy nosić pod nią okulary ochronne albo szczelne gogle.
Czy przyłbica może zastąpić okulary ochronne w laboratorium?
Nie zawsze. Przyłbica dobrze zatrzymuje rozprysk od przodu, lecz jej boki i dół pozostają otwarte, więc krople lub aerozol mogą dostać się do oczu.
Podczas pracy z odczynnikami, przy mieszaniu płynów i innych czynnościach grożących chlapnięciem lepszą ochronę dają szczelne gogle. Przyłbica może wtedy uzupełniać gogle, gdy trzeba osłonić również skórę twarzy.
Kiedy wystarczą okulary ochronne z bezbarwną soczewką?
Bezbarwne okulary nadają się do prac wykonywanych wewnątrz, gdy potrzebna jest ochrona przed pyłem, opiłkami, drobnymi odpryskami lub przypadkowym uderzeniem lekkiego przedmiotu. Nie zmieniają widzenia kolorów, dlatego ułatwiają odczytywanie oznaczeń, obserwowanie próbek i precyzyjną pracę przy urządzeniach.
Okulary powinny dobrze przylegać do twarzy i osłaniać oczy także z boków. Jeśli zagrożenie obejmuje ciecz, żrący preparat albo intensywny aerozol, zwykłe okulary otwarte po bokach nie wystarczą.
Dlaczego przy chemikaliach lepiej używać gogli niż zwykłych okularów?
Gogle szczelnie otaczają okolice oczu i ograniczają dostęp kropli od góry, dołu oraz z boków. To ma znaczenie przy rozcieńczaniu preparatów, myciu sprzętu chemicznego, pracy z cieczami i czynnościach, podczas których płyn może odbić się od blatu lub naczynia.
Przed użyciem trzeba sprawdzić, czy gogle nie mają pęknięć, zarysowań ani zużytej uszczelki. Zaparowane soczewki należy czyścić środkami przeznaczonymi do tworzyw ochronnych, a nie przypadkowym rozpuszczalnikiem.
Czy przyłbica jest potrzebna w gabinecie stomatologicznym i medycznym?
Przyłbica przydaje się podczas procedur, które wytwarzają aerozol lub rozprysk wydzielin i płynów. Osłania oczy, nos, usta oraz skórę twarzy, dzięki czemu ogranicza osadzanie się zanieczyszczeń na twarzy i masce.
Do ochrony oczu warto nadal stosować okulary ochronne, zwłaszcza gdy przyłbica nie przylega szczelnie do czoła albo ma szerokie przerwy po bokach. Po pracy należy umyć i zdezynfekować powierzchnię przyłbicy zgodnie z zaleceniami producenta.
Jak sprawdzić, czy okulary lub przyłbica nadają się do danego stanowiska?
Najpierw określ rodzaj zagrożenia: pył, odprysk stały, ciecz, substancja chemiczna, aerozol, promieniowanie lub intensywne światło. Następnie sprawdź oznaczenia producenta i normę podaną na oprawie albo osłonie, ponieważ informują one między innymi o odporności mechanicznej i przeznaczeniu danego środka ochrony.
Dobierz też soczewkę do warunków pracy. Bezbarwna sprawdza się w pomieszczeniach, a filtry i barwione soczewki stosuje się tylko wtedy, gdy odpowiadają konkretnemu źródłu światła lub promieniowania.